Diamonds & Rust By - Joan Baez Well I'll be damned Here comes your ghost again But that's not unusual It's just that the moon was full And you happened to call And here I sit Hand on the telephone I'm hearing a voice I know A couple of light years ago Heading straight for a fall As I remember, Your eyes were bluer than robin's eggs My poetry was lousy you said Where are you calling from? A booth in the mid-west Ten years ago I bought you some cuff-links You bought me something We both know what memories can bring They bring diamonds and rust You burst on the scene Already a legend The unwashed phenomenon The original vagabond You strayed into my arms And there you stayed Temporarily lost at sea The Madonna was yours for free The girl on the half-shell Could keep you unharmed Now I see you standing with brown leaves falling around And snow in your hair Now you're smiling out of the window of that crummy hotel Over Washington Square Our breath comes out of white clouds Mingles and hangs in the air Speaking strictly for me We both could have died then and there Now you're telling me You're not nostalgic Then give me another word for it You were so good with words And keeping things vague 'Coz I need some of that vagueness now It's all coming back too clearly Yes I loved you dearly And if you're offering diamonds and rust I've already paid

เฮ้อ ชั้นต้องแย่แน่ ๆ เลย ภาพลวงตาของเธอมันตามมาหลอกหลอน แต่นั่นมิใช่สิ่งที่แปลกประหลาดอย่างใดหรอก มันก็เป็นเพียงแค่พระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น เลยทบทวนเรื่องของเธอขึ้นมาเท่านั้นเอง และชั้นก็นั่งอยู่ตรงนี้ ถือหูโทรศัพท์อยู่ ได้ยินเสียงใครบางคนที่เคยรู้จัก เป็นคู่ที่ร่าเริงยิ่ง ..เมื่อหลายปีที่ผ่านมาแล้ว ที่ตั้งใจแน่วแน่สำหรับฤดูใบไม้ร่วง เท่าที่ชั้นยังจดจำได้นั้น ดวงตาของเธอนั้นสีฟ้ายิ่งเสียกว่าไข่ของนกอีก เธอว่าบทกลอนของชั้นมันช่างหยาบและเลวยิ่ง เธอรู้ใช่มั๊ยว่ามันมาจากแห่งใด ก็จากแผงลอยในตะวันออกกลางยังไงหล่ะ เมื่อสิบปีที่แล้ว ชั้นได้ซื้อกระดุมเสื้อข้อมือให้แก่เธอ และเธอก็ซื้อของบางอย่างให้แก่ชั้น เราทั้งสองก็รู้ดีว่าความทรงจำก่อให้เกิดสิ่งใดขึ้น มันก่อให้เกิดความปลื้มปิติ และความเศร้าสร้อยหดหู่ในคราเดียวกัน เธอทำให้เหตุการณ์ต่างๆ เหล่านั้นเป็นไปอย่างรวดเร็ว แล้วมันก็เป็นเพียงแค่ตำนานหนึ่งไปแล้ว ช่างเป็นความประทับใจที่มิอาจลบเลือนได้ คนที่ระเหเร่ร่อนมาก่อน เธอเป็นดั่งผู้ที่หลงทางเข้ามาสู่อ้อมแขนของชั้น และนั่นก็เพียงพอให้เธอได้หยุดพัก ดั่งหลงทางอยู่กลางทะเลเพียงชั่วคราว แม้แต่พระแม่แห่งพระผู้เป็นเจ้า ยังยินยอมให้แด่เธอได้ และหญิงสาวที่ยังอยู่ในเเปลือกเช่นนี้แหละ ที่จะทำให้เธอพ้นจากภัยอันตรายที่จะกล้ำกลายได้ ณ เวลานี้ ชั้นได้เห็นว่าเธอยืนอยู่ท่ามกลางใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นโปรยปราย พร้อมทั้งหิมะที่เกาะบนเส้นผม แล้วเธอก็ยิ้มออกมานอกหน้าต่างจากโรงแรมอันแสนจะเส็งเคร็ง ที่อยู่เหนือมาจากจตุรัสวอชิงตัน ไอสีขาวที่ออกมาจากลมหายใจของเรานั้น มันประสานยึดเหนี่ยวเข้าด้วยกันอยู่ในอากาศ พูดจาด้วยถ้อยคำที่แน่วแน่ และมั่นใจต่อฉัน เราทั้งคู่อาจสิ้นสุดลงในขณะนั้นทันทีก็เป็นได้ ณ บัดนี้เธอได้บอกฉันว่า เธอมิได้คิดที่จะกลับมาดั่งเช่นวันวาน ถ้าเช่นนั้นก็โปรดบอกชั้นสักคำว่าเป็นเช่นไร เพราะเธอคือคนที่เก่งกับเรื่องถ้อยคำพูดต่าง ๆ อยู่แล้ว อีกอย่างมักจะทำสิ่งต่าง ๆ ให้มันคลุมเคลืออยู่เรื่อย เพราะว่าฉันต้องการทราบสิ่งที่มันค้างคาอยู่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันกลับมามันช่างชัดแจ้งอยู่แล้ว ใช่แล้วฉันรักเธอ ที่รัก และถ้าเธอจะมอบสิ่งที่รัญจวนใจ และหดหู่หม่นหมองให้กับฉันนั้น ฉันได้เป็นไปดั่งเช่น...ทั้งสองสิ่งที่เธอมอบให้มาไงหล่ะ... ******************************************* แหมเพลง เปรียบเปรย แดกดัน และประชดนิด ๆ แต่ก็ยังรักนะ... ผู้ใหญ่โง่ (เอ๊ยมีมั๊ยเนี่ย) By - Ms. Hong Kong 13/01/2