The Boxer - Paul Simon (Simon & Garfunkel)


I am just a poor boy and my story’s seldom told
I’ve squandered my resistance for a pocketful
of mumbles, such are promises
All lies and jest, still the man hears
what he wants to hear
And disregards the rest, hmmmm

When I left my home and my family,
I was no more than a boy
In the company of strangers
In the quiet of the railway station,
runnin’ scared
Laying low, seeking out the poorer quarters,
where the ragged people go
Looking for the places only they would know

Li la li...

Asking only workman’s wages,
I come lookin’ for a job,
but I get no offers
Just a come-on from the whores on 7th avenue
I do declare, there were times
when I was so lonesome I took some comfort there


Now the years are rolling by me,
they are rockin’ even me
I am older than I once was,
and younger than I’ll be, that’s not unusual
No it isn’t strange, after changes upon changes,
we are more or less the same
After changes we are more or less the same

Li la li...

And I’m laying out my winter clothes,
wishing I was gone, goin’ home
Where the new york city winters aren’t bleedin’ me,
leadin’ me to go home

In the clearing stands a boxer,
and a fighter by his trade
And he carries the reminders of every glove
that laid him down or cut him
’til he cried out in his anger and his shame
I am leaving, I am leaving,
but the fighter still remains

 

ฉันมันก็แค่เด็กชายไม่ได้สลักสำคัญอันใด เรื่องราวของฉันก็มิค่อยได้เอ่ยถึงบ่อยนัก ยืนหยัดอดทนหาเลี้ยงปากท้อง
ได้แต่พึมพำไปเรื่อย ดั่งกับคำสัญญิงสัญญา
คำพูดตลบตแลงและเรื่องขบขัน ที่ผู้คนยังคงได้สดับรับฟังมา
แล้วเขาต้องการจะฟังสิ่งใดเล่า
และไม่ใส่ใจอันใดกับการนิ่งเฉย

ยามเมื่อได้จากบ้านและครอบครัวมา
ฉันมันจะเป็นอะไรไปได้มากกว่าเด็กผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น
ท่ามกลางหมู่ผู้คนที่แปลกหน้ามากมาย
ในสถานีรถไฟอันเงียบสงัด
วิ่งหนี อกสั่นขวัญหาย
หมอบคลานลง...เฝ้ามองหาเศษเงิน
ผู้คนเร่งรีบไปแห่งหนใดกันเล่า
เพียงเพื่อไขว่คว้าหาจุดหมายเท่านั้นเอง



ไถ่ถามถึงค่าจ้างการทำงาน
ฉันมาเพื่อหางานทำ
แต่ไม่มีใครให้โอกาส
มีเพียงเสียงเรียกว่า "มานี่สิ" จากหญิงโสเภณีบนถนนหมายเลขเจ็ด
ผมก็ร้องก้องไปเลย มีเวลาอยู่มากโถมเถอยู่แล้วนี่
เมื่อผมอ้างว้างก็ไปหาความสุขจกที่แห่งนี่แหละ


บัดนี้กาลเวลาที่หมุนเวียนเปลี่ยนไป
มันโยกย้ายเปลี่ยนแปลง แม้กระทั่งตัวฉันเองก็ตามเถอะ
ฉันก็แก่ลง... แก่ลงกว่าที่เคยเป็น
แต่ยังเยาว์วัยกว่า ที่จะต้องเป็นไปอีก แต่นั่นมิใช่เรื่องประหลาดอันใด
ไม่หรอก... มันมิได้แปลกประหลาดอันใด หลังการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ
ซึ่งเราก็ยังคงเป็นไปได้มากกว่า หรือน้อยกว่าเดิม
หลังการเปลี่ยนแปลง เราก็คงเป็นไปได้มากกว่า หรือน้อยกว่าเดิม



ตอนที่ผมตระเตรียมเสื้อคลุมกันหนาว
ปรารถนา และหวังใจ ว่าฉันเองจะได้กลับไปสู่บ้าน
บ้านที่ลมหนาวที่นิวยอร์ค มิอาจมากกรีดบาดผิวผมได้อีก
นำพาให้ฉันกลับสู่บ้านด้วยเถิด

บนสังเวียนของนักต่อสู้
และเป็นนักสู้โดยอาชีพ
และก็ฝังจำในทุกๆ หมัดที่ซัดเข้ามา
ที่ฟาดเขาให้ล้มลง หรือเชือดจนกว่าเขาจะร่ำร้อง
ด้วยโทสะ และความอดทนสูง
ฉันยินยอมแล้ว และยอมแล้ว
แต่สัญชาติญาณแห่งการต่อสู้ ก็ยังคงจะอยู่

 

By - Ms. Hong Kong
11/04/2006